We zouden opnieuw kunnen beginnen

De helft van de bloemen die je plukt is giftig.
Mensen bouwen atoombommen terwijl
langs de weg onze eindsprint al klaarligt
vanaf de steel trekken wij de aarde uit haar kern
onze handen vuil van al het mens dat in ons weekt
onder aromadichte schedel bewaren wij
streken en gebeden die tussen wal en wolken hangen
terwijl wij langzaam onze bloedsomloop stagneren.
We zouden opnieuw kunnen beginnen.
De helft van de bloemen die je plukt is niet giftig.

Movies that Matter

movies that matterYeah!! Aanstaande woensdag treed ik op met mijn woordkunsten tijdens een event van Movies that Matter (van Amnesty). Movies that Matter vertoont i.s.m. Stichting Mondiaal Burgerschap Peel & Maas de muzikale festivaldocu Sonita in DOK Cinema in Panningen. Na de film is er een verdiepend programma met Iraanse (ervarings-)deskundigen Solmaz Mahmoudi en Guity Mohebbi onder leiding van moderator Sanne Pols. Zij zullen spreken over de positie van tienervrouwen in Iran, over vrouwelijke vluchtelingen, de rol van traditie en over kunst als wapen tegen onrecht. Tevens is er mijn optreden met de spoken word.

Blaastest

struisballonTot mijn zesde kreeg ik kaarsjes op mijn taart daarna kochten mijn ouders een rookalarm sindsdien kan ik geen paardenbloemen blazen op school zei ik dat je de natuur zijn gang moest laten gaan zoals struisvogels in de kinderboerderij nooit hun kop in het zand staken voor gevaar mijn vader zei dat dat kwam door de veengrond het zuurstofgehalte zo laag dat het zelfmoord leek. Later las ik dat ze nooit hun kop in het zand steken dat de grond niet allesbepalend is dat je je gang kunt gaan totdat iemand je omver blaast.

 

Gister trad ik op tijdens Ballonnenvrees in Antwerpen met woorden over struisvogels, paardenbloemen, cactussen, longen.

Mevrouw Baas

foto-door-anne-marie-corman

Foto mevrouw Baas door Anne-marie Corman

Ik zeg dat ik de keuken ga schoonmaken,
zachtjes zodat niemand het horen zal
dat ik slapen ga maar mijn tas zal pakken.
Ik maak de ontbijttafel klaar om half zes
ontdekt mijn vader hoe ik verdwenen ben
allang voordat mijn moeder dat kon,
zachtjes zodat niemand het horen zal.
Dan val ik in slaap over de grens
maakt iemand mij wakker
om mij kousen aan te doen.
Ik mag de zwerfkatten niet voeren
onder mijn bed ligt een mand
waar ze kunnen slapen,
zachtjes zodat niemand het horen zal.

 

Mevrouw Baas is een van de ouderen die we hebben geïnterviewd voor het kunstproject Uppie en waarvoor ik dit gedicht heb geschreven. Tot 30 december zijn de tentoonstelling en documentaire te zien in Galerie De Meerse.

1 2 3 29  Scroll to top