Ik heb een taalachterstand in 7093 talen, faal in het wereldburgerschap ;).

— Meliza de Vries

Poëziemarathon

Een goede titel voor de laatste dag van de poëzieweek:). Vanaf half elf tot half vijf heb ik gedichten voorgedragen op de hartafdeling, urologie, gynalogie, chirurgie en nierdialyse van het Martini Ziekenhuis. Voor sommige afdelingen had ik speciaal een gedicht geschreven, zoals ‘Dialyse’.

poeziemarathon

Dialyse

We prikken geen punaises in plastic slangen
buitenlucht is de buurman
die je liever als verre vriend houdt.
We zouden elk mens willen binnenlaten
alleen wij worden gefilterd van ons roofdier
onze vacht wordt huid onze slachttanden snijtanden
machines pompen het karkas uit ons lijf als we thuis zijn
maken we met onze handen klauwen van schaduwen.

 

Daarna ben samen met mijn zusje en haar vriend naar het USVA theater gegaan voor de finale van de Poëziemarathon wedstrijd. Ik was geselecteerd met het gedicht ‘Ruiten onthoud je beter dan harten’. De voordrachten werden afgewisseld door een geweldig optreden van cabaretier Iris Kwakkel. Aan het einde van de avond werd de winnaar bekend gemaakt en ik kreeg de 2e prijs!

Filmavond Sonita

I.
We blazen geen bellen naar camera’s
laagjes zeep op lenzen vertroebelen het beeld
dat ze van ons hebben. Ze zoomen uit vanuit Afghanistan
zoomen in vanuit Iran. We vallen naast de kaders
kruipen door de lenzen. Stel ons scherp zoom ons in
tot de grens waar we wazig zijn geworden.

II.
We verkopen oma om het dragen van sluiers
uit te stellen. Meisjes zijn duurder geworden
ik durf het dubbele voor mijzelf te vragen.
’s Nachts ben ik een piano. Ze verbranden
mijn snaren als ik mijn vleugels opensla
kleeft er roet aan mijn longen.

III.
In het weiland vinden we een dood schaap
we weten niet wie we moeten roepen
in een omtrek die nog bij onze leeftijd past.
We wachten af tot één van de natuurwetten
zijn werk doet kijken vooral elkaar aan
wie zijn poten vastbindt wie erover gaat schrijven.

 

Tijdens de poëzieweek heb ik samen met mijn collega’s van de afdeling Cultuur en Maatschappij een filmavond georganiseerd met een gesprek met filmmaker en dichter Nafiss Nia. Voor dit event trad ik op met een deel van deze tekst over de indrukwekkende Movies That Matter film Sonita.

Enkele reis

duifPostduiven vliegen alleen naar huis
niet naar een ingevoerde bestemming.
Ik dacht dat duiven verdwaalde wezens waren
emigreerden, daar gezinnen stichtten in elke stad
dat duivenschijt een compliment was:
ons plein staat op de kaart.
Duiven werken continent-overschrijdend
water en land zijn voor hen hetzelfde
de zee ligt weliswaar bovenop maar dat zand zinken kan
kan zelfs de kleinste vorm van rots-slijtage niets aan doen.
En daar is de stad. Daar is het plein. Daar zijn de duiven
die nergens anders naar toe hoeven gaan dan terug.

 
In Sintel, het offline tijdschrift voor literatuur & muziek, staan vijf gedichten van mij, waaronder het gedicht ‘Enkele reis’.

1 2 3 30  Scroll to top